Stagiaires!

Deze column verscheen op 11 maart 2022 in vakblad Pig business.

Was ik geen varkenshouder geworden, dan was ik nu leraar. Toen ik met de havo klaar was, had ik me aangemeld voor het Moller Instituut in Tilburg voor de opleiding Handenarbeid/Tekenleraar. Uitgeloot. Ook had ik me aangemeld voor de HAS in Den Bosch, veehouderij met een jaar eraan vastgeplakt om daarin les te geven. Waarom leraar? Dat wist ik toen ook niet zo goed. Inmiddels weet ik het wel. Ik ben graag met jeugd omringd. Vandaar dat er altijd ook veel stagiairs (m/v) op ons bedrijf zijn.

Handenarbeid- en tekenleraar leek me wel iets. Wat me vooral aantrok was dat je geen huiswerk na hoeft te kijken! Lekker korte dagen en heul veul vakantie. Hoe anders is mijn leven nu. Vul zelf maar in. HAS is het ook niet geworden; had toch geen zin in 5 jaar studeren. Dus op naar de MAS in Helmond met één jaar varkenshouderij in Horst op de praktijkschool. Het eerste stagebedrijf was een zeugenhouderij. Daar werd de liefde voor de net geboren varkens geboren. Meteen toen ik thuis op ons familiebedrijf aan de slag ging, zijn we met stagiairs gestart. Een van de eerste stagiairs was Hans van Aaken, nu nog altijd mijn collega studieclubgenoot. Op dit moment heb ik weer drie stagiairs van Yuverta, en dan is het leuk als zo’n stagiair vraagt: ‘Mag ik er nog drie weken aan vast plakken om hier ook de proeve van bekwaamheid te doen?’ Stagiairs zijn net mensen. Van alles zit er tussen. De stagiair uit Oekraïne spoot de gaten in de Dupanel-isolatieplaten. Bij hen waren ze gewend dat het wat meer tochtte, denk ik. En de stagiair uit Honduras snapte niet dat ik mijn vleesvarkens zo maar meegaf aan een transporteur. Dat ik niet meereed. Ook vond hij het raar dat mijn buurman zijn koeien zelf molk. Dat hij daar geen personeel voor had? Een stagiair deed na het eten een middagdutje met zijn hoofd op tafel. Hij vroeg nog wel of dat mocht! Stagiairs zijn net mensen in alle vormen en maten. Ze zorgen ervoor dat ik mijn jeugddroom van leraar worden zonder huiswerk toch nog in vervulling heb gebracht.

Deze column verscheen op 11 maart 2022 in vakblad pigbusiness

Previous
Previous

column 4: Muziek voor varkens

Next
Next

Column: Ventileren, ventileren!